Η Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Ηρακλείου σας καλεί την Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009, στις 8.00 μμ στον Θεατρικό Σταθμό του Δ. Ηρακλείου για την προβολή της ταινίας «Kuhle Wampe» («Σε ποιον ανήκει ο κόσμος;», 1932, 71 λεπτά) των Μπέρτολτ Μπρεχτ – Ερνστ Ότβαλτ (σενάριο), Ζλατάν Ντούντοβ (σκηνοθεσία), Χανς Άισλερ (μουσική), Γκίντερ Κραμπφ (κάμερα). Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη Νάντια Βαλαβάνη.

    Στην ταινία συμμετέχουν 9 ηθοποιοί, οι περισσότεροι ερασιτέχνες εργάτεςκι εργάτριες, 4.000 εργάτες-αθλητές του Αθλητικού Εργατικού ΟμίλουΦίχτε και τα Κόκκινα Χωνιά, το πιο διάσημο εργατικό θέατρο δρόμου τηςεποχής. Τα τραγούδια του Άισλερ στο έργο τραγουδούν τρεις εργατικέςερασιτεχνικές χορωδίες, συνολικά 300 τραγουδιστές και τραγουδίστριες.

    Πρόκειται για ένα συλλογικό κινηματογραφικό πείραμα, υπό τηνκαλλιτεχνική διεύθυνση του Μπρεχτ, μιας κολεκτίβας νεαρών αριστερώνκαλλιτεχνών που συγκροτήθηκε ειδικά για το γύρισμα της. Είναιταυτόχρονα η πρώτη γερμανική ομιλούσα ταινία με θέμα την εργατική τάξη,ένα χρόνο πριν οι ναζί σαρώσουν στη Γερμανία τα πάντα. Σε μορφήντοκιμαντερίστικη, είναι ωστόσο μια ταινία μυθοπλασίας για τη ζωή στιςεργατογειτονιές του Βερολίνου την περίοδο της μεγάλης οικονομικήςκρίσης σε μια Γερμανία με 5.000.000 άνεργους. Στο επίκεντρο τηςβρίσκεται η ιστορία μιας εργατικής οικογένειας το καλοκαίρι του 1931,με κλασικές μικροαστικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της – με άλλα λόγια,μιας τυπικής εργατικής οικογένειας. Κεντρικό σημείο αναφοράς γίνεταισταδιακά η κόρη της οικογένειας, το μόνο μέλος της με ριζοσπαστικέςπολιτικές αντιλήψεις, που ταυτόχρονα αναζητεί το δρόμο και για τη

γυναικεία της χειραφέτηση. Στην ταινία γίνεται ενδεικτική χρήση όλωντων εργατικών ερασιτεχνικών καλλιτεχνικών θεσμών (συνολικά 10.000 ηθοποιοί, 500.000 τραγουδιστές-χορωδοί, 1.100.000 αθλητές καιαθλήτριες) στη Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

    Η Νάντια Βαλαβάνη στην εισήγηση της θ’ αναφερθεί στο περιεχόμενο, ταμέσα και την ιστορία γυρίσματος αυτής της ταινίας, της μοναδικής με τηνοποία ο Μπρεχτ ασχολήθηκε προσωπικά με όλα τα στάδια της παραγωγής της,συμπεριλαμβανομένου και του μοντάζ, με έντονες επιδράσεις απ’ τιςτεχνικές του Σεργκέι Αιζενστάιν. Επίσης, θα γίνει αναφορά στην πρόσληψήτης κατά τη σύντομη 6μηνη «καριέρα» της, που διέκοψε η επικράτηση τουναζισμού, αλλά και στις πρωθύστερες μάχες που δόθηκαν με την ΕπιτροπήΛογοκρισίας, τόσο από μεριάς των δημιουργών της όσο κι ενός ευρύτατουμετώπου προοδευτικών διανοούμενων και καλλιτεχνών, καθώς αποτελεί μιααπό τις ελάχιστες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, για τηνοποία έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας  προκειμένου να επιτραπεί η προβολή της.

    Η κόπια που θα προβληθεί αποτελεί αναπαραγωγή της λογοκριμένης εκδοχήςπου προβλήθηκε το 1932, καθώς τα 10 τμήματα της ταινίας πουαφαιρέθηκαν, όπως και το πλήρες σενάριο της, χάθηκαν μέσα στις θύελλεςτης γερμανικής ιστορίας.

    Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη.

     Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,

     Χθες βράδυ έφυγα από το ΣΕΦ μαζί με δυο παλιούς, καλούς μου συντρόφους και φίλους, αγωνιστές από τη δικτατορία, έξυπνους, έμπειρους και έντιμους ανθρώπους, μέλη του ΣΥΝ. Με γύρισαν σπίτι και σε όλη τη διαδρομή δε σταματήσαμε να διαφωνούμε. Έκπληκτη άκουγα πότε τον ένα, πότε τον άλλο και για κάποιες απόψεις και τους δύο μαζί να υποστηρίζουν όλη τη γκάμα των θέσεων που έχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο. Ο ένας είναι εδώ αυτή τη στιγμή, μπορεί να με διορθώσει αν τους αποδίδω λαθεμένα:

          - Η απόφαση της Α’ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για «ΣΥΡΙΖΑ παντού» και το αίτημα για θεσμοθέτηση μελών του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως στόχο – και θα έχει ως αποτέλεσμα, αν εφαρμοστεί - να διαλυθεί ο ΣΥΝ.

          - Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο στενός από το ΣΥΝ. Αποτελείται από αριστεριστές.

         - Το να μη γίνουν αυτόματα όλα τα μέλη των συνιστωσών μέλη και του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά αποκλεισμό.

          - Τι είναι οι ανένταχτοι; Με 11 συνιστώσες στο ΣΥΡΙΖΑ είναι δυνατόν να μη μπορούν να βρουν μια οργάνωση για να γίνουν μέλη;

          - Είναι δυνατόν εγώ προσωπικά να υποστηρίζω ότι δε με εκφράζουν οι θέσεις καμιάς από τις υπάρχουσες συνιστώσες; Και ότι πρώτη φορά το 2007 αυτό που με τράβηξε μετά από 18 χρόνια ήταν οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως ενωτικού εγχειρήματος; Και τι θέσεις έχει δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από κάποιες νεφελώδεις διακηρύξεις;

     Τέλος, δε μπορούσαν να καταλάβουν πως γίνεται να είμαι και υπέρ της δημοκρατικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ ως ενωτικό εγχείρημα και όχι ως ενιαίο κόμμα. Ήταν σίγουροι ότι αν βγω και το υποστηρίξω σήμερα στη Συνδιάσκεψη, όλοι θα θεωρήσουν ότι προσχωρώ στον ΣΥΝ.

     Το γεγονός ότι αυτές τις θέσεις υποστηρίζω από την αρχή, ως βασικό συμπέρασμα από την πρώτη σημαντική σύγχρονη προσωπική πολιτική μου εμπειρία, την εκλογική μάχη στο Ηράκλειο, σε 10 τουλάχιστον κείμενα μου για τον ΣΥΡΙΖΑ δημοσιευμένα από το 2007 μέχρι σήμερα, δε φαινόταν αρκετό για να τους πείσει ότι αυτό δε θα συμβεί.
Το μόνο που δε μου καταλόγισαν οι παλιοί μου φίλοι είναι ότι εκφράζω όχι δικές μου, αλλά τις απόψεις κάποιου άλλου, όπως μετεκλογικά διάβασα σε πλήθος σχόλια σε διάφορα site. Ίσως γιατί με ήξεραν από παλιά. Και στο πλαίσιο της πικρής εσωκομματικής διαπάλης του 1988-1989, δε βρέθηκε ούτε ένας στο ΚΚΕ που να διανοηθεί να προσθέσει σε όσα μου καταλόγιζαν τότε ότι εκφράζω απόψεις άλλων, όχι δικές μου…
     Στους δύο παλιούς μου φίλους και συντρόφους δε μπορώ να καταλογίσω το βιβλικό ρητό Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι, γιατί δεν τους αξίζει. Μπορώ όμως να συμπεράνω κάτι άλλο: Ότι δε μοιραστήκαμε αντίστοιχες πολιτικές και κοινωνικές εμπειρίες, ότι αυτά τα 2 χρόνια ήταν προφανώς σαν να κινούμασταν σε παράλληλο σύμπαν. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μια κίνηση τύπου επιστημονικής φαντασίας, θα ήταν αυτό ακριβώς που θα είχε αποτρέψει η συμμετοχή τους σε μια τοπική συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ, η τυχόν έγκαιρη υλοποίηση της εξαιρετικά έγκαιρης και έγκυρης απόφασης της Α’ Πανελλαδικής Σύσκεψης το Μάρτιο του 2008 για «ΣΥΡΙΖΑ παντού». Μεταξύ πολλών άλλων που επίσης θα είχε αποτρέψει, συμπεριλαμβανόμενης σε μεγάλο βαθμό και της κατασπατάλησης της συγκλονιστικής κίνησης δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων προς το ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς την ίδια περίοδο.
     Η συζήτηση με τους παλιούς μου φίλους επιβεβαιώνει ότι δεν έχει νόημα να υπάρχουν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που ποτέ δεν πρόκειται να συναντήσει κανείς μας οπουδήποτε. Αποκλείεις από την ιδιότητα του μέλους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν και δεν τους το επιτρέπεις ή ανθρώπους που σκοπεύουν κάποτε, έστω εντελώς ευκαιριακά και απολύτως χαλαρά, να συμμετάσχουν σε κάποια συνέλευση, όχι το αντίστροφο. Πως αποκλείεις την εργαζόμενη μάνα και νοικοκυρά, που το βράδυ πρέπει να περάσει και από το σουπερμάρκετ, όπως λέχτηκε χθες εδώ, αν η ίδια δεν είναι σε θέση ποτέ, μέσα στα επόμενα 1 ή 2 ή 3 χρόνια να περάσει μία φορά από την ΤΟ της και να ζητήσει την κάρτα μέλους της; Γιατί αυτό είναι όλο-όλο που της ζητάς να κάνει και βέβαια, για να μην τρελαθούμε κιόλας, αυτό καμιά σχέση δεν έχει με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό! Μα από την εργαζόμενη μητέρα και νοικοκυρά εκτός ΣΥΡΙΖΑ, που επίσης περνάει απ΄ το σουπερμάρκετ, απαιτούμε περισσότερα: Να συμμετάσχει σε συνελεύσεις στο σωματείο της ή στη γειτονιά της, ν΄ απεργήσει, να κατεβεί στο δρόμο, να σταθεί απέναντι στα ΜΑΤ. Είναι δυνατόν να ζητούμε λιγότερα απ’ τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ; Εκτός αν μπερδεύουμε την ιδιότητα του μέλους με αυτή του ψηφοφόρου.

     Αλλά μετά το 2007 αυτό ήταν ακριβώς το νέο στοιχείο: Oι ψηφοφόροι που πήραν πάνω τους μέρος της εκλογικής μάχης, που δεν ήθελαν να ξανααπευθυνθούμε σε αυτούς στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, που απαίτησαν μόνιμη σύνδεση και δικαιώματα. Αυτοί, που ξεπήδησαν μέσα από τη δυναμική του ενωτικού εγχειρήματος εξίσου με τις μάζες που κινήθηκαν προς το ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσαν και το κύριο σώμα των ανένταχτων.

     Μπορώ όμως ν΄ απευθυνθώ με το βιβλικό ρητό σε όσους είχαν αυτές τις εμπειρίες, και μάλιστα σε πολύ ευρύτερη κλίμακα από μένα, καθώς ηγούνται πανελλαδικών οργανώσεων που διαθέτουν μηχανισμούς συλλογικής συνόψισης και γενίκευσης της πολιτικής και κοινωνικής εμπειρίας. Και άρα, όταν σήμερα αρνούνται να υπάρξει το Συντονιστικό Πανελλαδικό Όργανο που μέχρι σήμερα έχει συνεδριάσει ήδη δύο φορές, όταν αρνούνται να συγκροτηθούν παντού οι τοπικές συνελεύσεις που όπου υπάρχουν σήμερα συνεδριάζουν και αποφασίζουν μόνες τους, δεν είναι η έλλειψη της εικόνας της πραγματικότητας αυτό που τους εμποδίζει να αποφασίσουμε σήμερα να κάνουμε αυτό που είναι το λιγότερο απ’ όσα πρέπει και μπορούμε να κάνουμε τώρα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: ΣΥΡΙΖΑ ενωτικό εγχείρημα, ανοιχτό στην κοινωνία και στην υπόλοιπη αριστερά, με μέλη με πλήρη δικαιώματα - παντού. Μια απαίτηση-ανάγκη που είχε ήδη ωριμάσει δύο χρόνια πριν και δε λύθηκε.
     Αν δε λυθεί και σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να παραμείνει «ακινητοποιημένος». Αν δε μπορέσει σήμερα να προχωρήσει, θα οπισθοχωρήσει. Θα φυλλοροεί και θ’ απογυμνωθεί από τα πιο ζωντανά στοιχεία στη σύνθεση του. Αντίθετα, αν υπάρξει η θέληση αυτό να λυθεί, το πώς και το πότε και τις πλειοψηφίες, για τα οποία ούτε εγώ έχω απαντήσεις, θα τα βρούμε. Όχι μέσω αποδεσμευμένων επιτροπών, αλλά όπως λύνονται τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα ενός σύγχρονου αριστερού ριζοσπαστικού πολιτικού σχηματισμού: Μέσα στην πολιτική πάλη, μέσα στις κοινωνικές συγκρούσεις που ωριμάζουν με ταχύτατους ρυθμούς, σε όσο γίνεται πιο στενή σχέση με την πραγματικότητα.

    Στην παράσταση, με αφορμή το γιορτασμό των 110 χρόνων από τη γέννηση του Μπέρτολτ Μπρεχτ, θα παρουσιαστεί ένα πρόγραμμα θεατρικών τραγουδιών σε στίχους του Μπρεχτ σε τέσσερις γλώσσες, γερμανικά, ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά, και σε μουσική σύνθεση δύο μεγάλων «σύγχρονων κλασικών», του Κουρτ Βάιλ και του Χανς Άισλερ. Θα ερμηνευτούν τραγούδια από την Όπερα της πεντάρας, το Happy End, το Berliner Requiem και το Μαχαγκόνι του Βάιλ, που έγιναν ορόσημα στο θέατρο και το καμπαρέ πρώτα της Γερμανίας της Δημοκρατίας της Βαιμάρης και στη συνέχεια ολόκληρου του κόσμου. Επίσης τραγούδια από τη Μάνα, τον Σβέικ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις εκπληκτικές (και άγνωστες στην Ελλάδα) «Χολιγουντιανές ελεγείες» από το The Hollywood Songbook της αμερικάνικης περιόδου του Άισλερ (με μέτρο σύγκρισης τα Lieder του Σούμπερτ και του Σούμαν). Πέρα απ’ την αιχμηρότητα στίχου και μουσικής, τα έργα αυτά μοιράζονται κι ένα δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό: Πρόκειται για ορισμένα από τα ωραιότερα τραγούδια του 20ου αιώνα, καθώς συνδυάζουν την αισθητική απόλαυση με αυτή που ο Μπρεχτ θεωρούσε εντονότερη απ’ όλες τις ηδονές, την κριτική σκέψη για τον κόσμο και τις ανθρώπινες σχέσεις.

    Τα εμβόλιμα κείμενα, πάλι, μας ταξιδεύουν στην πιο ταραγμένη περίοδο της πρόσφατης Ιστορίας μέσα από την ανεμοδαρμένη ζωή και την εκπληκτική καλλιτεχνική παραγωγή των δύο σημαντικότερων συνθετών του Μπρεχτ και, έμμεσα, του ίδιου του μεγαλύτερου δραματουργού του αιώνα που πέρασε. Ταυτόχρονα ξεδιπλώνουν την αφήγηση της τόσο ιδιαίτερης ιστορίας καθενός από τα τραγούδια που ερμηνεύονται.

    Μέσω Video-art η μουσική «εικονογραφείται» με εικαστικά στοιχεία της εποχής, πίνακες και φωτογραφίες, ενώ παρουσιάζεται με μορφή ιδιόμορφων «υπέρτιτλων» και η ελληνική μετάφραση των στίχων. 

Τα θεατρικά τραγούδια του Μπρεχτ ερμηνεύουν

η σοπράνο Μάιρα Μηλολιδάκη & ο βαρύτονος Κωστής Ρασιδάκις

Πιάνο: Αφροδίτη Στυλιανίδου - Τρομπόνι: Παύλος Τριανταφυλλίδης

Κείμενα και αφήγηση: Νάντια Βαλαβάνη

Video-art: ΄Ελσα Τριβιζάκη & Αλέξης Στηλ

Είσοδος ελεύθερη

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΟΧΗ, συλλογή ποιημάτων της Νάντιας Βαλαβάνη, αναφέρεται σε μια ποιητική πρόσληψη του 1989 ως ημερομηνίας-τομή στη ζωή ενός και ταυτόχρονα χιλιάδων ανθρώπων. Αλλά και της ελληνικής – και όχι μόνο – αριστεράς.

20 χρόνια από το ελληνικό και διεθνές 1989 και μισή χιλιετία από τις ρίζες της δημιουργίας του σύγχρονου κόσμου, τα ασυνήθιστα ποιήματα της συλλογής Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΟΧΗ, ιδωμένα με σύγχρονο μάτι και με τη γνώση όσων ακολούθησαν, εμφανίζονται ν’ αναφέρονται με εξαιρετική ευθύτητα στα υπαρξιακά, πολιτιστικά και πολιτικά διλήμματα και στον πυρήνα των αναζητήσεων των ανθρώπων της ελληνικής αριστεράς σήμερα.

Με άξονα το ποίημα, γραμμένο το Σεπτέμβριο του 1989, που χαρίζει τον τίτλο του σε ολόκληρη την έκδοση, χωρίζεται σε δύο μέρη: «Πριν», μια επιλογή ποιημάτων από την αίσθηση τέλους εποχής των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του ’80 και την ποιητική συλλογή Τέλος εποχής. «Μετά», μια επιλογή ποιημάτων από την ποιητική συλλογή Στην πόλη της μακριάς προσμονής και ορισμένα ανέκδοτα, που απηχούν την ατμόσφαιρα των «μολυβένιων χρόνων» της δεκαετίας του ’90.

Σ’ αυτό το μέρος συμπεριλαμβάνεται και «Ο διάλογος ανάμεσα στον Francois Villon και τον Charles d’ Orlean», μια ελεύθερη ποιητική σύνθεση βασισμένη στο σύνολο του ποιητικού έργου των δύο, που επί αιώνες κυριάρχησαν ως αντίπαλοι πόλοι και κατευθύνσεις στη γαλλική ποίηση: Με τον Βιγιόν οι «κάτω» βρίσκουν τη φωνή τους στο μεταίχμιο Μεσαίωνα και Αναγέννησης. Ενώ ο Κάρολος της Ορλεάνης, που έγινε ποιητής στη διάρκεια της 25χρονης φυλάκισης του στον Πύργο του Λονδίνου, εκφράζει το άγχος των «πάνω» σε έναν κόσμο που άλλαζε δραματικά.

Στη ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΟΧΗ (εξώφυλλο και εσωτερικές σελίδες) συμπεριλαμβάνονται και τα πρώτα τρία από τη σειρά κολάζ με τίτλο 1989 Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV & V, που η Νάντια Βαλαβάνη δημιούργησε το Σεπτέμβριο του 2009 ειδικά για την παρούσα έκδοση. 

Η Νάντια Βαλαβάνη γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1954 και είναι πτυχιούχος του Οικονομικού Τμήματος της ΑΣΟΕΕ.

Έχουν εκδοθεί δύο ποιητικές συλλογές της. Το λεύκωμα της Ο απαραίτητος πόλεμος (αφισέτες με κολάζ και ποιητικά σχόλια) κυκλοφόρησε κατά τον πόλεμο του ΝΑΤΟ ενάντια στη Γιουγκοσλαβία (Στάχυ, Μάιος 1999). Το μυθιστόρημα της Οι εσπερινοί επισκέπτες κυκλοφόρησε από το Δελφίνι (1996) και το Στάχυ (1999). Διηγήματα, αφηγήματα και ποιήματα της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις, ποιητικές ανθολογίες και περιοδικά τέχνης.

Μελετά από χρόνια το έργο του Μπρεχτ. Είχε το σχεδιασμό και την επιμέλεια της διεθνούς συλλογικής έκδοσης για τον Μπρεχτ στον 21ο αιώνα Μπέρτολτ Μπρεχτ – κριτικές προσεγγίσεις [16 δοκίμια, 1 δικό της] (Στάχυ, 2002 & Πολύτροπον, 2004). Άρθρα και δοκίμια της για το έργο του Μπρεχτ έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, επιστημονικές εκδόσεις και καταλόγους. Μετέφρασε στα ελληνικά, σχολίασε και προλόγισε έργα του Μπρεχτ.

Είχε την ιδέα, έγραψε τα κείμενα και σχεδίασε τις παραστάσεις λόγου, μουσικής και Video-art, για τις οποίες συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες, Τρώγοντας το φρούτο απ’ το δέντρο της γνώσης (2003), Σκέφτομαι σημαίνει αλλάζω (2006), Ψωμί και τριαντάφυλλα (2007), Έρευνα για το αν ο άνθρωπος τον άνθρωπο βοηθά (2006-2009) .

Δεκάδες πολιτικά άρθρα της έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες. Δοκίμια και ομιλίες της σε επιστημονικά συμπόσια για θέματα ιστορίας, τέχνης και πολιτικής έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις και επιστημονικά περιοδικά.

ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΓΚΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

     Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τις φίλες και τους φίλους, τους παλιούς και νεότερους συναγωνιστές και συντρόφους και προπαντός τους περισσότερους από 10.000 γυναίκες και άντρες σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας που, αγκαλιάζοντας το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, με τίμησαν προσωπικά μέχρι τη θέση της πρώτης επιλαχούσας στο ψηφοδέλτιο της Β΄ Αθηνών. Πολιτικά παραμένω απόλυτα δεσμευμένη απέναντι τους.

     Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τις συμπολίτισσες και τους συμπολίτες της ιδιαίτερης πατρίδας μου, του Ηρακλείου, που συνεκτιμώντας και την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση-τομή του νομού τα δύο τελευταία χρόνια από τον Αλέκο Αλαβάνο, έκαναν δυνατή τη συνέχιση αυτής της εκπροσώπησης. Πιστεύω ότι θα παραμείνουν εξίσου απαιτητικοί για μια ριζοσπαστική και αγωνιστική εκπροσώπηση, μακριά από ασκήσεις δημοσίων σχέσεων, απέναντι στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει πόλη και ύπαιθρος, κόντρα σε βαθιά ριζωμένες πελατειακές πρακτικές και πολύ μεγάλα συμφέροντα.

     Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτέλεσε συντριπτική καταδίκη όχι μόνο ενός κόμματος, κυβερνητικού υπεύθυνου για την παρακμή των τελευταίων πέντε χρόνων και για τη χειρότερη περίοδο διακυβέρνησης από τη μεταπολίτευση, αλλά πριν απ’ όλα μιας πολιτικής. Της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που σε επιταχυνόμενους, μετά τις κυβερνήσεις Σημίτη, ρυθμούς συνέχισε να παραδίδει τον δημόσιο πλούτο στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Και σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, με επιθετικές πολιτικές ανάκαμψης των κερδών επιδείνωσε τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων ανθρώπων.

     Η καταδίκη αυτής της πολιτικής προκάλεσε την άνετη νίκη του ΠΑΣΟΚ. Ένα βήμα πριν την υποβολή των νέων προγραμμάτων «σταθεροποίησης» και «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» στις Βρυξέλλες, αυτό δε θα πρέπει να το ξεχνά η καινούργια κυβέρνηση.

     Στις συνθήκες αυτές το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, σημαντικά πάνω από τις προγνώσεις, αποτελεί μια πολιτική επιτυχία, την οποία είχε απόλυτη ανάγκη η κοινωνική αριστερά. Οφείλεται πριν απ΄ όλα στην ανιδιοτέλεια, την πίστη και τη μεγάλη γενναιότητα με την οποία ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, αν και τραυματισμένος, έδωσε μια δύσκολη μάχη. Ισοδυναμεί ουσιαστικά με μια, σπάνια στην πολιτική πάλη, δεύτερη δυνατότητα επανάκαμψης της δικής μας πολιτικής αριστεράς στο ρόλο μιας ουσιαστικής αντιπολίτευσης. Το αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα σημαντικά κάτω από τις δυνατότητες μας, ιδιαίτερα μέσα σε συνθήκες κατάρρευσης των βασικών υποστηριχτών και απολογητών των πολιτικών απέναντι στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε ουσιαστική αντιπολίτευση μέσα στη Βουλή, στα κινήματα και στους αγώνες, την προηγούμενη διετία. Και ακόμα μακρύτερα από το «άνοιγμα» προς την ενωτική, ριζοσπαστική αριστερά που αποτυπώθηκε σ΄ ένα μοναδικό ιστορικά εγχείρημα προσέγγισης του χώρου μας, με δική τους πρωτοβουλία, από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ένα χρόνο πριν.

     Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ με το ζωντανό τους παράδειγμα, δίνοντας τη μάχη έδειξαν τι ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόμαστε, τις μεγάλες δυνατότητες μιας ενωτικής, ριζοσπαστικής αριστεράς που κρατάει ανοιχτές τις γραμμές και το μυαλό της στις ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας της εργαζόμενης κοινωνίας – και γι΄ αυτό αποτελεί κοινωνική ανάγκη. Στις συνθήκες της μεγάλης οικονομικής κρίσης και της επίθεσης ενάντια στη ζωή των ανθρώπων, αυτή η δυνατότητα θα πρέπει να περιφρουρηθεί με όσο γίνεται αποτελεσματικότερο τρόπο μέσα στη Βουλή και προπαντός στους δρόμους, στα κινήματα και στους αγώνες. Από κοινού με τη δρομολόγηση συλλογικότερων, από τις όποιες ατομικές προσπάθειες, διαδικασιών για μια αξιακή επαναθεμελίωση της αριστεράς που χρειαζόμαστε. Σε σύνδεση και με μια «ολική επαναφορά» ενός ουσιαστικού ενδιαφέροντος για οργανικές, αμφίδρομες σχέσεις με τους ανθρώπους της διανόησης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στο πλαίσιο μιας «επανίδρυσης» των θεσμών του λαϊκού και του εργατικού κινήματος.

     Επειδή μια Αριστερά χωρίς πραγματικά εναλλακτικές αξίες είναι μια Αριστερά που έχει χάσει την ψυχή της και δεν έχει λόγο ύπαρξης ούτε για τους ίδιους τους αριστερούς. Κι επειδή μια πολιτική Αριστερά με «αδιαμεσολάβητη» σχέση με τις μάζες, χωρίς την παρεμβολή εργατικών σωματείων και κάθε άλλου είδους θεσμικών και άτυπων συλλογικοτήτων, είναι μια αριστερά-πουκάμισο αδειανό: «αντιπροσωπεύοντας» τους εργαζόμενους τους καθηλώνει σε ρόλο ψηφοφόρων ή προσωρινά εντυπωσιασμένων αλλά αμέτοχων παρατηρητών κάθε είδους εκδηλώσεων ακτιβισμού. Το θέμα όμως που θα την κρίνει και μαζί μ΄ αυτήν θα κρίνει και τη δυνατότητα αλλαγής των πραγμάτων θα είναι η συμβολή της στο μεταχηματισμό τους σε δρώντα πολιτικά υποκείμενα.

Αθήνα, 6 Οκτωβρίου 2009
Ναντια Βαλαβάνη       

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Την Κυριακή η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ καλούν τον ελληνικό λαό να επιλέξει ανάμεσα σ΄ ένα διετές πρόγραμμα ανελέητης λιτότητας με ανεργία και σ΄ ένα τριετές πρόγραμμα ηπιότερης λιτότητας με ανεργία.

Στην πραγματικότητα καλούνται εργαζόμενοι και άνεργοι, γυναίκες και άντρες, οι νέοι άνθρωποι ν΄ αποφασίσουν με την ψήφο τους:

Η κοινωνική ερημοποίηση που δημιούργησε η νεοφιλελεύθερη πολιτική στη χώρα θα συνεχιστεί με τον τρόπο που ακολούθησαν την τελευταία 5ετία οι κυβερνήσεις της Ν.Δ.; Και αμέσως προηγουμένως οι κυβερνήσεις Σημίτη;

Ή θα συνεχιστεί με άλλο, διαφοροποιημένο τρόπο;

Το ερώτημα της Δευτέρας για το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση είναι ένα: Καλά ο τρόπος, ίσως και τα μέσα. Αυτά μπορεί ν΄ αλλάξουν. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική θ΄ αλλάξει;

Ο πυρήνας της πολιτικής με βάση την οποία μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα κληθεί να καταθέσει σχέδιο πλεύσης στον κ. Αλμούνια μέσα στον Οκτώβρη είναι πεντακάθαρος:

Στις συνθήκες της μεγάλης κρίσης του συστήματος, υπεράσπιση με κάθε τρόπο της κερδοφορίας των τραπεζών και των συλλογικών συμφερόντων του μεγάλου κεφάλαιου.

Βίαιη παραπέρα λεηλασία του εισοδήματος από την εργασία. Λεία η ίδια η ζωή του εργαζόμενου λαού.

Στις διαπραγματεύσεις της νέας κυβέρνησης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα αμφισβητήσει το ΠΑΣΟΚ τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Διευθυντήριου; Αυτόν τον πυρήνα, αυτή την κατεύθυνση θα την αλλάξει;

Κανείς δεν το πιστεύει. Ούτε οι ίδιοι που υπόσχονται τα πάντα προεκλογικά.

Γιατί όμως πρέπει να μπούμε σ΄ ένα τέτοιο δίλημμα; Υπάρχει λόγος για να συνεχίζουν οι εργαζόμενοι να θυσιάζουν τη ζωή τους στο βωμό του κέρδους;

Οι οικονομολόγοι που δεν προέβλεψαν την κρίση μας λένε τώρα ότι μέσα απ΄ αυτήν, με μια ανάκαμψη δεικτών χωρίς ανάκαμψη της απασχόλησης, θα ξεπροβάλλει ένας θαυμαστός, καινούργιος κόσμος. Τίποτα δε θα είναι όπως πριν. Θα είναι ένας κόσμος με μια «νέα αρχιτεκτονική».

Ξέρουμε ήδη ποιος πλήρωσε για τα θεμέλια αυτής της «νέας αρχιτεκτονικής». Σε όλον τον κόσμο, σε τράπεζες και πολυεθνικές χαρίστηκαν απ’ τα λεφτά των εργαζόμενων φορολογούμενων - αυτά που δεν υπήρχαν ούτε πριν ούτε μετά για την υγεία, για την παιδεία, για τον πολιτισμό, για τη λαϊκή στέγη, για τους αγρότες, για τους αυτοαπασχολούμενους, για τους μικρούς και πολύ μικρούς επιχειρηματίες – 12 τρισεκατομμύρια δολάρια: To 1/5 του παγκόσμιου Ακαθάριστου Εισοδήματος.

Ρωτάμε:

Η «νέα αρχιτεκτονική» θα περιλαμβάνει τους μέχρι σήμερα 24 αυτόχειρες εργαζόμενους της Φρανς Τέλεκομ;

Στην Ελλάδα θα έχει συμπεριλάβει τους 300.000 μακροχρόνιους άνεργους;

Τι θέση θα έχουν οι εργαζόμενοι-λάστιχο; Νέοι άνθρωποι και μεγαλύτεροι που ζουν με το τηλέφωνο στο χέρι, για να δουλέψουν όποτε και για όσες μέρες ή ώρες τους χρειάζονται;

Τι θέση θα έχουν οι γυναίκες, νέα κορίτσια ή μανάδες με οικογένεια; “Πρόθυμες” να δουλέψουν από 1 μέχρι 65 ώρες τη βδομάδα, ανάλογα με τις ανάγκες της εργοδοσίας κάθε φορά;

Τι θέση θα έχουν τα 80.000 νέα παιδιά των stage; Που έχουν ανταλλάξει μια προίκα από πτυχία για μια θέση καθημερινής 8ωρης ανασφάλιστης εργασίας με 400-500 ευρώ το μήνα;

Τι θέση θα έχει στη “νέα αρχιτεκτονική” αυτός ο πολύχρωμος πολυεθνικός στρατός της εργασίας, οι μετανάστες; Νόμιμοι και παράνομοι, τμήμα αναπόσπαστο της εργατικής τάξης στην Ελλάδα ή εγκλωβισμένοι που δεν τους επιτρέπουνε να πάνε πουθενά; Και τα παιδιά; Τα γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, μα χωρίς πατρίδα;

Τι θέση θα έχουν οι κάθε είδους «μικροί»; Αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, επιχειρηματίες;

Τι θέση θα έχουν οι ανήσυχοι διανοούμενοι και δημιουργοί; ‘Όσοι δε σπατάλησαν τα πρωτοτόκια τους αντί πινακίου φακής; Όσοι δεν έχουν εγγραφεί στις λίστες χορηγίας - όχι της τέχνης και του πολιτισμού, που είναι απολύτως αναγκαίο να επιχορηγούνται, μα στις λίστες χορηγίας του συστήματος; Όσοι νιώθουν σήμερα και πάλι την ανάγκη, μετά από τα γκρίζα χρόνια του αποχωρισμού τους από τη ζωντανή παλλόμενη ανθρωπότητα, να ξαναβρούν το νήμα που τους ενώνει με τους ανθρώπους που δουλεύουν, που είναι άνεργοι, που αγαπούν και ζευγαρώνουν, που είναι ατελείς, που κάνουνε παιδιά, που αναζητούν τους φίλους και αναγνωρίζουν τους εχθρούς τους; Με τους ανθρώπους προπαντός που μάχονται;

Τι θέση θα έχουν σε τούτο τον καινούργιο κόσμο οι λαϊκές ανάγκες που έχουν γίνει «είδη πολυτελείας»;

Η λαχτάρα για ένα πράσινο φύλλο, πάνω του ν’ αναπαύσεις τη ματιά σου;

Για αέρα που δε θα πνίγει την ανάσα, για νερό καθαρό από κάθε είδους δηλητήρια, για θερμοκρασίες που δε θα είναι θανατηφόρες;

Η ανάγκη για το δάσος και για το βουνό, για το μητροπολιτικό πάρκο και για το παρκάκι της γειτονιάς, για ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες, για επαφή με τη φύση και με τα ζώα της πατρίδας μας;

Η ανάγκη όχι μόνο των παιδιών, αλλά και των γυναικών και των αντρών να βγαίνουν έξω απ’ τα τσιμεντένια κλουβιά της λαϊκής στέγης σε ανοιχτούς δημόσιους κοινόχρηστους χώρους, η ανάγκη να σπάει η απομόνωση και να ερχόμαστε ο ένας πιο κοντά στον άλλο;

Ποιος θα δώσει απαντήσεις σ΄ αυτά και τόσα άλλα ερωτήματα;

Τις απαντήσεις δεν πρέπει να τις δώσει κανένας άλλος απ΄ όσους αφορούν. Να τις δώσει η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας!

Φίλες και φίλοι!

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

Την Κυριακή όλοι μαζί χρειάζεται και μπορούμε να εξασφαλίσουμε την συνέχιση και το δυνάμωμα της κοινοβουλευτικής παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει αποδείξει ότι ξέρει να μετουσιώνει την κοινοβουλευτική του δύναμη σε δύναμη για το λαό, σε στήριξη όσων αγωνίζονται.

Δε θέλουμε να δημιουργήσουμε εμείς μια ασπίδα προστασίας για τους εργαζόμενους.

Θέλουμε να βοηθήσουμε ώστε οι ίδιοι να δημιουργήσουνε μια τέτοια για τον εαυτό τους!

Οι ίδιοι να στρέψουνε την πλάτη στην ομηρία και στα αδιέξοδα των πελατειακών σχέσεων!

Οι ίδιοι να παλέψουν για μια θέση πλήρους απασχόλησης για κάθε εργαζόμενη και εργαζόμενο!

1300 ευρώ πρώτος μισθός!

Να μην παγιωθεί σχίσμα διακρίσεων ανάμεσα σε μεγαλύτερους και σε νεώτερους! Να δυναμώσει η αλληλεγγύη των γενιών!

Να δυναμώσει η ενότητα των Ελλήνων και των Ελληνίδων εργαζόμενων με τις μετανάστριες και τους μετανάστες!

Στις γειτονιές της Αθήνας και στις πόλεις της Ελλάδας, να υπάρξει αξιοπρέπεια και περηφάνια για όλους!

Δε θέλουμε να δανείσουμε τη φωνή μας σε όσους σήμερα δεν έχουνε φωνή.

Θέλουμε ν΄ ακουστεί η δική τους, δυνατή!

Αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους, τις γυναίκες, τους νέους ανθρώπους κόντρα στην ιδιωτικοποίηση της ίδιας της ζωής!

Όλοι μαζί μπορούμε στις 4 Οκτώβρη να δώσουμε μια βαθιά ανάσα ζωής στο ΣΥΡΙΖΑ και μια μεγάλη ελπίδα στο λαό.

Να ξαναπιάσουμε την άκρη απ’ το νήμα που κόπηκε με τους ανθρώπους που προσπάθησαν να μας πλησιάσουν, να έρθουμε ξανά σ’ επαφή με τη μεγάλη, τη συγκλονιστική δυναμική του ενωτικού εγχειρήματος!

Όχι για να κάνουμε το καθήκον μας ή για να σώσουμε την ψυχή μας.

Αλλά γιατί μια ισχυρή ενωτική, αγωνιστική αριστερά, σταθερά στο πλευρό των λαϊκών στρωμάτων και της νέας γενιάς, στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων, μέσα στη Βουλή κι έξω στους δρόμους, συνιστά βαθιά και ουσιαστική κοινωνική ανάγκη.

Οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη από μια Αριστερά με καθαρές θέσεις στη γραμμή της υπεράσπισης των συμφερόντων τους.

Μια Αριστερά μακριά απ΄ τις σειρήνες του κυβερνητισμού και των κεντροαριστερών σεναρίων.

Ο λαός έχει ανάγκη από μια Αριστερά που θα προβάλει το όραμα μιας άλλης κοινωνίας για τη χώρα, που θα προωθεί εναλλακτικές πολιτικές και θα αγωνίζεται γι΄ αυτές, που θα υπερασπίζει ανυποχώρητα το περιβάλλον και τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Όλοι εμείς έχουμε ανάγκη από μια Αριστερά της ανατροπής, που θα αμφισβητεί τις κεντρικές επιλογές του συστήματος.

Μια Αριστερά της πολιτιστικής ανάτασης και της επαναθεμελίωσης των συλλογικών αξιών και των λαϊκών θεσμών.

Μια Αριστερά κόντρα στο ρεύμα.

Γιατί μόνο η Αριστερά που αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα δεν θα παρασυρθεί απ΄ το ποτάμι.

Γιατί μόνο μια Αριστερά που αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα μπορεί να περάσει το ποτάμι.

Έχουμε ανάγκη από μια Αριστερά όχι με έναν, με δύο ή με εικοσιδύο, αλλά με χιλιάδες ηγέτες - λαϊκούς αγωνιστές στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στη συνοικία, στο χωριό, στο σχολείο και στη σχολή.

Χιλιάδες ηγέτες στην πρώτη γραμμή των αγώνων! Ζωντανά παραδείγματα στάσης ζωής, ήθους και αγωνιστικότητας.

Αυτή η Αριστερά, μια Αριστερά ανοιχτή στις γραμμές και στο μυαλό της, με τον καθένα στους κόλπους της με πλήρη δικαιώματα, που θ’ αφουγκράζεται σε κάθε χώρο τις απόψεις και το βηματισμό ευρύτερα των εργαζόμενων, των γυναικών, των νέων ανθρώπων, με κεραίες ευαίσθητες στο ν΄ ανιχνεύουν το πραγματικά καινούργιο, μπορεί και πρέπει να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ας δώσουμε όλοι μαζί και με όλες μας τις δυνάμεις τη μάχη των εκλογών.

Για να μπορούμε από καλύτερες θέσεις να οικοδομήσουμε τη ριζοσπαστική Αριστερά του μέλλοντός μας.

Ας εμπνευστούμε απ΄ το παράδειγμα και τις νίκες του Die Linke στη Γερμανία, του Βlog στην Πορτογαλία.

Ν΄ αλλάξουμε την Αριστερά για ν΄ αλλάξουμε την κοινωνία!

Αξίζει να παλέψουμε για έναν πραγματικά καλύτερο κόσμο!

Όλοι μαζί, μπορούμε να το κατορθώσουμε.

Ν. Βαλαβάνη: Δεν είναι μόνο οι αριστεροί που χρειάζονται την αριστερά

Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/09/2009 στη ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΖΑΓΑΡΑ

"Αναντικατάστατος" υπογραμμίζει πως είναι "ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα Βουλή" η Νάντια Βαλαβάνη, από τα σημαντικότερα στελέχη της αντιδικτατορικής και μεταπολιτευτικής ΚΝΕ, σήμερα “μέλος του μεγάλου κόμματος των ανένταχτων της αριστεράς" και υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές στο Ηράκλειο και τώρα στη Β' Αθήνας. Παράλληλα τονίζει ότι "πρέπει να πείσουμε έναν ανήσυχο κόσμο που ταλαντεύεται ανάμεσα σε μας και το ΠΑΣΟΚ" προκειμένου να ενισχυθούν οι πιέσεις και τα εμπόδια στην πολιτική που θα εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση.
* Οι πρόωρες εκλογές πιστεύετε ότι έχουν σχέση με τους σχεδιασμούς του κ. Καραμανλή να αποφευχθεί αργότερα μια πιο βαθιά ήττα της Ν.Δ.;
Ασφαλώς η ηγεσία της Ν.Δ. προέκρινε τις εκλογές γιατί έβλεπε ότι το παιγνίδι της κυβερνητικής εξουσίας σ' αυτή τη φάση είναι χαμένο γι' αυτούς. Ενώ το ενδεχόμενο μιας καταστροφικής ήττας, όσο καθυστερούσε, μάλλον βέβαιο. Η Ν.Δ. βρέθηκε σε πλήρες αδιέξοδο και πρωτοφανή αδυναμία να κυβερνήσει. Αυτό δεν είχε σχέση μόνο με το γεγονός της περιθωριακής κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας της. Ήταν αποτέλεσμα μιας γενικότερης αδυναμίας του πολιτικού συστήματος, που κυβερνητικός εκφραστής του ήταν ως τώρα η συντηρητική παράταξη, να ασκήσει στις συνθήκες της γενικευμένης κρίσης που βιώνουμε με αποτελεσματικό αλλά και διαφοροποιημένο τρόπο τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ήταν μια αναγκαστική μεταβολή, που πιστεύω η σημασία της θα κατανοηθεί βαθύτερα μετά τις εκλογές.
* Θεωρείτε δηλαδή ότι το ίδιο το σύστημα επέβαλε τις εκλογές αυτές;
Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι απλά και με ευθύγραμμο τρόπο. Όλα κρίνονται και συνυπολογίζονται. Και φυσικά ο ρόλος των ηγετικών προσωπικοτήτων, οι προσωπικοί τους σχεδιασμοί και μια σειρά άλλα στοιχεία βαραίνουν. Όμως τελικά τα συμφέροντα του συστήματος επιβάλλονται στο πολιτικό προσωπικό τους αναπόφευκτα. Μην ξεχνάτε τη δήλωση του κ. Σουφλιά ότι οι προτάσεις του υπαγορεύονται απ' το συμφέρον της χώρας. Και να μην ξεχνάμε ακόμη περισσότερο ότι όταν ακούμε για εθνικό συμφέρον πρέπει αυτόματα να το ερμηνεύουμε ως ταξικό συμφέρον.
Με βάση τις λαϊκές ανάγκες
* Σ' αυτές λοιπόν τις συνθήκες της βαθιάς οικονομικής κρίσης, ποιο πιστεύετε ότι είναι το διακύβευμα αυτών των εκλογών για τον εργαζόμενο και τον προοδευτικό πολίτη;
Η προτεραιότητα αναμφίβολα βρίσκεται σήμερα στις συνθήκες που διαμορφώνει η οικονομική κρίση. Για κάποιους όλο το πρόβλημα εκφράζεται με τους βασικούς οικονομικούς δείκτες. Εμείς πρέπει να εισάγουμε στην πολιτική αντιπαράθεση και στην ανάλυση της κατάστασης άλλους δείκτες. Τους δείκτες ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης είναι φοβερές και αβίωτες - σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία - για περισσότερα από δύο εκατομμύρια εργαζόμενους, άνεργους ή ελαστικά απασχολούμενους, που βιώνουν μια νέα πρωτοφανή φτώχεια. Γενικότερα οι συνθήκες ζωής του μεγαλύτερου μέρους των εργαζόμενων χειροτερεύουν ραγδαία μέσα σε κλίμα εντεινόμενης ανασφάλειας για το αύριο.

Όμως η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Ο χαρακτήρας της είναι περισσότερο γενικευμένος. Είναι πολιτιστική κρίση και κρίση αξιών. Κρίση του πολιτικού συστήματος και των θεσμών. Και όχι μόνο των κυρίαρχων αλλά και των θεσμών του εργατικού κινήματος, όπως είναι τα συνδικάτα. Είναι ασφαλώς και κρίση της πολιτικής αριστεράς.
Με δυνατό τον ΣΥΡΙΖΑ, για ισχυρή αντιπολίτευση
* Εννοείτε ότι και η αριστερά είναι μέρος της κρίσης;
Σίγουρα όχι. Η αριστερά δεν είναι μέρος και συστατικό της γενικότερης κρίσης. Εννοώ ότι στις συνθήκες αυτές χρειάζεται μια ισχυρή αμφισβήτηση των κεντρικών επιλογών του συστήματος, μια πολιτιστική ανάταση, μια επαναθεμελίωση των λαϊκών θεσμών και του αξιακού φορτίου. Και πριν απ' όλα χρειάζεται μια κινηματική αναγέννηση, όχι με συμβολικές εκφράσεις, αλλά ως πραγματική δύναμη, ικανή να παρέμβει στις εξελίξεις κα να υπερασπίσει αποτελεσματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων και το μέλλον των νέων ανθρώπων. Σ' αυτές τις συνθήκες η αριστερά γενικότερα και η δική μας αριστερά ειδικότερα βρίσκεται πίσω απ' τις ανάγκες της εποχής μας.
Όμως βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίσιμη εκλογική μάχη. Το «διακύβευμα», όπως λέτε, δεν είναι ένα αλλά περισσότερα. Το άμεσο, το κυριότερο καθήκον μας τώρα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά το «τσαλάκωμα» από δικές μας υπαιτιότητες, να παίξει τον αναντικατάστατο ρόλο του:
Να εξασφαλίσει τη συνέχιση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης μιας αριστεράς που έχει αποδείξει ότι ξέρει να μάχεται - φτάνει να κατορθώνει να συνθέτει τις απόψεις της, να εμπνέεται και ν' αναγνωρίζει σωστά φίλους και εχθρούς.
Να συμβάλλει στη μεγαλύτερη δυνατή αποδυνάμωση, μέσα στα λαϊκά στρώματα, στις γυναίκες και στους νέους, μιας Ν.Δ. που είναι η κύρια υπεύθυνη για την κοινωνική παρακμή των τελευταίων χρόνων.
Να πείσει έναν ανήσυχο κόσμο που ταλαντεύεται ανάμεσα σε μας και το ΠΑΣΟΚ ότι όσο πιο δυνατός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο μεγαλύτερες πιέσεις κι εμπόδια θα βρίσκει η εφαρμογή της πολιτικής που θα κληθεί - ανεξάρτητα από προεκλογικές ωραιοποιήσεις - να εφαρμόσει ως κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ . Ο κ. Αλμούνια ήταν κάτι παραπάνω από εύγλωττος.
* Στις προηγούμενες εκλογές ήσασταν υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στο Ηράκλειο, τώρα στη Β' Αθήνας. Ποιο μήνυμα στέλνετε στον αριστερό ψηφοφόρο;

Το 2007 ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση του Αλέκου Αλαβάνου να βοηθήσω στην εκλογή του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στο Ηράκλειο, επειδή αυτή η απόφασή είχε μια πολιτική γενναιότητα. Σ' αυτές τις εκλογές μου προτάθηκε απ' τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να είμαι υποψήφια στη Β' Αθήνας.
Πιστεύω ότι οι συμπολίτες μου στο Ηράκλειο που με τίμησαν με την ψήφο τους και θέλω να τους ευχαριστήσω για άλλη μια φορά, θα συνεκτιμήσουν την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του νομού, που αποτέλεσε τομή στα χρονικά του, υπερψηφίζοντας και πάλι το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στο Ηράκλειο.
Όσο για τους εργαζόμενους και τους νέους, γυναίκες και άντρες, της Β’ Αθήνας, θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω ότι δεν είναι μόνο οι αριστεροί που χρειάζονται την αριστερά προκειμένου να μην χάσουν την ψυχή τους.
Μια ισχυρή ενωτική, αγωνιστική αριστερά, σταθερά στο πλευρό των λαϊκών στρωμάτων και των νέων ανθρώπων που βρίσκονται στο μάτι του κοινωνικού τυφώνα, στην προμετωπίδα των κοινωνικών αγώνων μέσα στη Βουλή και έξω στους δρόμους, συνιστά βαθιά και ουσιαστική κοινωνική ανάγκη.